05 Μάι Το Σύμπαν, λένε, δημιουργήθηκε τυχαία
Το Σύμπαν, λένε, δημιουργήθηκε τυχαία.
Εντάξει, όμως αυτό δεν στέκει στην κοινή λογική!
Αυτό το άρθρο θα μπορούσε βασικά ν’ αρχίσει και να τελειώσει μόνο με μία φράση. Η οποία θα μπορούσε να ειπωθεί περίπου κάπως έτσι:
“Εδώ μία καρφίτσα δεν μπορεί να δημιουργηθεί τυχαία,
και έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο Σύμπαν;”(!)
Βασικά αυτό μας λέει η κοινή λογική, ότι δηλαδή, αφού ούτε μία καρφίτσα δεν μπορεί να δημιουργηθεί τυχαία, τότε ούτε και το Σύμπαν μπορεί … και δεν θα χρειαζόταν να ειπωθεί τίποτα άλλο! Παρόλα αυτά, αν και η κοινή λογική μας λέει ότι ένα απλό πράγμα όπως μία καρφίτσα δεν μπορεί να δημιουργηθεί τυχαία, κι όμως, κάποιοι επιμένουν ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε τυχαία! Αυτό δηλαδή σημαίνει ότι ένα κύτταρο το οποίο είναι απίστευτα περίπλοκο και κάνει πολύ συγκεκριμένες λειτουργίες, και ακόμη δεν έχουμε καταφέρει να το αναλύσουμε πλήρως, έχει δημιουργηθεί τυχαία! Όπως το ίδιο ισχύει και για το σώμα μας που έχει συγκεκριμένα όργανα, σε συγκεκριμένες θέσεις, που κάνουν συγκεκριμένες λειτουργίες, και αυτό έχει δημιουργηθεί τυχαία!
Ας δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά το θέμα της δημιουργίας. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μία κατασκευή, ένα σχετικά απλό πράγμα που φτιάχνει ο άνθρωπος, όχι μία καρφίτσα, όπως ήδη αναφέρθηκε, αλλά πχ. ένα μεταλλικό κουτάλι. Κατόπιν, αυτό το κουτάλι το λιώνουμε μέχρι που γίνεται μία άμορφη μεταλλική μάζα. Αυτή την άμορφη μάζα την αφήνουμε σ’ ένα μέρος. Η κοινή λογική μας λέει ότι αυτή η άμορφη μάζα ακόμη και αν την αφήσουμε ένα τρισεκατομμύριο χρόνια δεν θα καταλήξει τυχαία να γίνει ένα μεταλλικό κουτάλι, αλλιώς θα βρίσκαμε μεταλλικά κουτάλια παντού, “τυχαία” δημιουργημένα, ή και άλλες κατασκευές, από τις πραγματικά αμέτρητες, που εμείς οι άνθρωποι φτιάχνουμε.
Αυτός ο συλλογισμός μας οδηγεί στο να εξετάσουμε στο πως δημιουργείται κάτι, και αυτό που αρχικά χρειάζεται για να δημιουργηθεί το οτιδήποτε είναι, ο στόχος για την δημιουργία του. Δεύτερον, αυτό που απαιτείται για την δημιουργία είναι η ακολουθία συγκεκριμένων βημάτων, που η σειρά τους αποκλείεται να είναι εξ ολοκλήρου τυχαία. Ο στόχος και η ακολουθία συγκεκριμένων βημάτων φέρνει τον επόμενο συλλογισμό ότι αυτά προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός όντος με θέληση και ευφυΐα. Δηλαδή, ότι υπάρχει κάποιο ον, ή όντα, όπως αυτό που αποκαλούμε “Θεός”, ή κάποια άλλη ανώτερη οντότητα, ή οντότητες, που κατευθύνουν την δημιουργία μέσα στο σύμπαν … ή και έξω από αυτό! …
Με το θέμα “Θεός” και “ύπαρξη του Θεού” θα ασχοληθούμε πιο αναλυτικά σε άλλο άρθρο, και θα υπάρξει εδώ σχετικός σύνδεσμος όταν αυτό το άρθρο εμφανιστεί. Συνοπτικά όμως να ειπωθεί εδώ μόνο ότι, όλοι ανεξαιρέτως πιστεύουμε σε κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε “Θεό”, ακόμη και αυτοί που αποκαλούν τους εαυτούς τους “άθεους”. Η μόνη διαφορά είναι ότι, οι μεν “πιστοί” πιστεύουν ότι αυτή η οντότητα, που αποκαλούμε Θεό, έχει προσωπικότητα, και οι δε “άθεοι” ότι δεν έχει προσωπικότητα, και είναι απλά μία μηχανιστική οντότητα. Η πεποίθηση ότι μία μηχανιστική οντότητα δημιουργεί το σύμπαν περαιτέρω σημαίνει ότι κι εμείς δεν είναι δυνατόν παρά να είμαστε μηχανές, και ότι η προσωπικότητα και η συνείδησή μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μαθηματικό αλγόριθμο, δηλαδή, ένα τυχαίο συνονθύλευμα μαθηματικών συναρτήσεων που αλληλεπιδρούν.
Η “θεωρία της εξέλιξης”, μέσω της θεωρίας της “φυσικής επιλογής”, ενώ εξηγεί σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό το πως η ζωή εξελίσσεται, με τα έμβια όντα (άνθρωποι, ζώα, φυτά) να προσαρμόζονται στο γύρω περιβάλλον τους, παρόλα αυτά αδυνατεί να εξηγήσει την αρχή της δημιουργίας, κι επομένως και την αρχή του οτιδήποτε. Δηλαδή, αναλύει την προσαρμογή των έμβιων όντων (της ζωής) στο γύρω περιβάλλον, αλλά … αδυνατεί να αναφέρει το οτιδήποτε για την αρχή της δημιουργίας!
H “θεωρία της εξέλιξης” αναφέρει ότι όλα τα έμβια όντα προήλθαν από κάποιο μονοκύτταρο οργανισμό και εξελίχθηκαν σταδιακά σε πολυκύτταρους οργανισμούς. Όπως όμως ειπώθηκε και στην αρχή του άρθρου ένα κύτταρο είναι απίστευτα περίπλοκο, και η “θεωρία της εξέλιξης” δεν αναφέρει πως αυτός ο περίπλοκος οργανισμός προέκυψε. Δηλαδή, ουσιαστικά η “θεωρία της εξέλιξης” ξεκινάει από λάθος βάση κι έτσι τα συμπεράσματα που βγαίνουν αμφισβητούνται. Δηλαδή ξανά, η “θεωρία της εξέλιξης” δεν μπορεί να εξηγήσει την αρχή της δημιουργίας και πως όλα ξεκίνησαν! …
Το θέμα “αρχή της δημιουργίας” φέρνει μέσα στην “συνάρτηση” αναπόφευκτα και τον σημαντικό παράγοντα του χρόνου. Και ο χρόνος αποτελεί ένα παράδοξο, και είναι ένα μυστήριο στο πως λειτουργεί. Τον χρόνο βασικά τον αντιλαμβανόμαστε ότι λειτουργεί με καθαρά γραμμική και προς μία κατεύθυνση, (από το παρελθόν, στο παρόν, και κατόπιν στο μέλλον), όμως επιστημονικά έχει αποδειχθεί ότι ο χρόνος μπορεί να διαστρεβλωθεί ή να διασταλεί. Επιστημονικά δεν έχει αποδειχθεί ακόμη ότι μπορεί να αντιστραφεί(!), αν και επιστήμονες εικάζουν ότι υπάρχουν παράλληλοι χρόνοι, .jpg)
δηλαδή, παράλληλα σύμπαντα, διαφορετικά κάποια φαινόμενα, όπως αναφέρουν, στο κβαντικό επίπεδο δεν εξηγούνται! …
Επομένως, ο χρόνος όντως αποτελεί παράδοξο, και μας είναι ακόμη ένα μεγάλο μυστήριο, και αν κάποια/ος διαβάσει το ανάλογο άρθρο σχετικά με την “διαστολή του χρόνου” σίγουρα θα μπερδευτεί, αν και πολλές ταινίες μας έχουν πια συνηθίσει στην παραδοξότητα του χρόνου, όπως πχ. “Η Μέρα της Μαρμότας”, “Το Μάτριξ”, “Interstellar”, “Inception”, “Στα Όρια του Αύριο (Edge of Tomorrow)”, “Απρόσμενος Έρωτας (Sliding Doors)”, και άλλες.
Το παράδοξο του χρόνου, σε σχέση με την δημιουργία, το αναφέρουμε λαϊκά με την φράση, “η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα;” Αυτή η φράση πραγματικά κρύβει το μεγάλο μυστήριο σχετικά με τον χρόνο, που συνεχώς παραβλέπουμε, διότι μας είναι αδύνατον να βρούμε εξήγηση. Ένας μικρός σπόρος που δημιουργεί ένα τεράστιο δέντρο πραγματικά είναι ένα μυστήριο, αν το δούμε προσεκτικά, διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί πως δημιουργήθηκε το δέντρο, που δημιούργησε τον σπόρο, που δημιουργεί το ίδιο το δέντρο, που δημιουργεί τον σπόρο(!), και ούτω καθεξής. Δηλαδή, κι εδώ, τι δημιουργήθηκε πρώτο, ο σπόρος ή το δέντρο. Η “θεωρία της εξέλιξης” μόνο μερικώς μπορεί να δώσει εξήγηση σε αυτό, αλλά όπως ήδη ειπώθηκε είναι αδύνατον να δώσει εξήγηση για την αρχή της δημιουργίας του οτιδήποτε. Αυτό συμβαίνει διότι δεν μπορεί να εξηγηθεί το πως έγινε η εισαγωγή του “προγραμματισμού” για την δημιουργία μέσα στον σπόρο, στο δέντρο, στο αυγό, στην κότα, κλπ, και τι δημιούργησε και έβαλε αυτό τον “προγραμματισμό” μέσα σε κάθε ζωντανό ον! Η “Θεωρία της Εξέλιξης” μπορεί να δώσει μόνο ως εξήγηση για την “δημιουργία”, αναφέροντας ότι κάτι δημιουργήθηκε από κάτι άλλο, και μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν τα πάντα, αλλά … τι είναι αυτό όμως που δημιουργήθηκε πρώτο, και πως δημιουργήθηκε;(!) Εδώ, η επιστήμη, όσον αφορά το Σύμπαν, αναφέρει την θεωρία της “Μεγάλης Έκρηξης” (“Big Bang”), αλλά και πάλι αδυνατεί να εξηγήσει τι δημιούργησε αυτή την έκρηξη, και γιατί! … Ακόμη όμως και στον πνευματικό χώρο και φιλολογία η “αρχή της δημιουργίας” θεωρείται βασικά μυστήριο, για τα ανθρώπινα δεδομένα, και καμία πνευματική πηγή ή θεωρία δεν την εξηγεί επαρκώς. Ο λόγος είναι διότι είναι πολύ δύσκολο ο νους μας να συλλάβει την αρχή της δημιουργίας, λόγω της αντίληψης που έχουμε για τον χρόνο, και λόγω της παραδοξότητας του χρόνου που αναφέρθηκε παραπάνω.
Το θέμα της δημιουργίας είναι ένα τεράστιο φιλοσοφικό και επιστημονικό θέμα, και δεν μπορεί να αναλυθεί μέσα σε λίγες παραγράφους σ’ ένα άρθρο. Και οι πεποιθήσεις είναι κάτι προσωπικό, κι επομένως και σ’ αυτό το θέμα ο καθένας τελικά πιστεύει αυτό που επιλέγει να πιστεύει …
xxx
No Comments