Το Φιλί του Ιούδα

Το περιστατικό όπου ο Ιούδας φιλάει τον Ιησού και η ανταπόκριση του Ιησού σχετίζεται με τα θέματα της "προδοσίας" και "καταδίκης". Επομένως η ερμηνεία του έχει ιδιαίτερη σημασία.

Στα δύο βιβλία "Το Βιβλίο της Ουράντια" και στο "Μαθήματα Θαυμάτων" αναφέρονται δύο τελείως διαφορετικές εκδοχές σχετικά με το "φιλί του Ιούδα" και την φράση με την οποία ανταποκρίθηκε ο Ιησούς, "προδίδεις τον Υιό του ανθρώπου μ' ένα φιλί;" Στο "Μαθήματα Θαυμάτων" αναφέρει ότι η φράση από τον Ιησού[183:3.5], η οποία αναφέρεται στην "προδοσία", δεν ειπώθηκε, ενώ στο Βιβλίο της Ουράντια αναφέρει ότι αυτή η φράση όντως ειπώθηκε! [Τ-6.Ι.15] Αυτό δημιουργεί μια σύγχυση για το τι ακριβώς ισχύει.

Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας υπόκεινται στην ερμηνεία που τους δίνει ο κάθε άνθρωπος, όμως, πέρα από την προσωπική μας υποκειμενική ερμηνεία η επίμαχη φράση του Ιησού σχετικά με την "προδοσία", σύμφωνα με τις διδασκαλίες του, θα έπρεπε να είχε πολύ διαφορετική ερμηνεία από αυτή που γενικά έχει επικρατήσει. Αυτό ισχύει βέβαια και με πολλά άλλα θέματα που έχουν διαστρεβλωθεί από τις διδασκαλίες του Χριστού, όπως και άλλων προφητών και πνευματικών δασκάλων.

Αρχικά, αν δούμε με προσοχή οι φράσεις που αναφέρονται στα δύο βιβλία (και στην Βίβλο) έχουν μία σημαντική διαφορά. Αυτό που αναφέρεται στην Βίβλο και στα "Μαθήματα Θαυμάτων" ότι είπε ο Ιησούς είναι στον ενεστώτα χρόνο ("προδίδεις"), ενώ η φράση που αναφέρεται στο Βιβλίο της Ουράντια είναι σε "υποθετικό λόγο" ("θα πρόδιδες"). Όπως εξηγεί στο "Μαθήματα Θαυμάτων" το λάθος που έγινε από τους Αποστόλους ήταν ότι ερμήνευσαν την φράση κυριολεκτικά ως "προδοσία" του Ιούδα, και αναφέρει για ποιο λόγο έγινε αυτό: Οι Απόστολοι δεν είχαν ακόμη καταφέρει να απαλλαχθούν από την αίσθηση της ενοχής, και δεν ήταν έτοιμοι να κατανοήσουν τις διδασκαλίες του Ιησού πλήρως. Αυτοί ήταν οι λόγοι που τους οδήγησαν στην λάθος ερμηνεία.

Παρόλα αυτά, στο Βιβλίο της Ουράντια αναφέρεται κάθαρα ότι αυτό που κάνει ο Ιούδας πρόκειται για "προδοσία" του Ιησού. Για να ξεδιαλυθεί περαιτέρω η σύγχυση θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν ότι υπάρχουμε ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα πραγματικότητας, το ανθρώπινο (ή υλικό) επίπεδο, και το πνευματικό. Το "ανθρώπινο (υλικό) επίπεδο" είναι αυτό που φαινομενικά επικρατεί κυρίως στην αντίληψή μας.

Ο Ιησούς προσπαθούσε να σώσει τον Ιούδα από τον ίδιο του τον εαυτό και τις ενέργειές του[183:3.4]. Αυτό σημαίνει ότι η φράση ειπώθηκε ως η ύστατη πια προσπάθεια από τον Ιησού για να κινητοποιηθεί ο Ιούδας, και να τον αποτρέψει να κάνει κάτι το οποίο θα ήταν επιζήμιο για τον ίδιο, στο ανθρώπινο επίπεδο. Όπως γνωρίζουμε, ο Ιησούς δεν κατάφερε να αποτρέψει τον Ιούδα, και ο Ιούδας δυστυχώς κατανοήσε το λάθος που έκανε μόνο αργότερα και όταν πια είχε δει τον Χριστό να σταυρώνεται, το οποίο ήταν και αυτό που τελικά τον οδήγησε στην αυτοκτονία. Στο πνευματικό επίπεδο ο Ιούδας ήταν αδύνατον να "προδώσει" τον Ιησού και να καταδικαστεί σε οποιαδήποτε τιμωρία. Αυτό αναφέρεται και αναλύεται στο Μαθήματα Θαυμάτων: "Ο Ιούδας ήταν αδελφός μου και Υιός του Θεού, εξίσου μέρος της Υιότητας όσο κι εγώ. Πώς θα μπορούσα να τον καταδικάσω ενώ ήμουν έτοιμος να αποδείξω πως η καταδίκη είναι κάτι αδύνατον;" [Τ-6.Ι.12 - 16]

Στο ανθρώπινο επίπεδο δεν τιμωρήθηκε από κανένα εξωτερικό παράγοντα, και η αυτοκτονία του ήταν αποτέλεσμα της δικής του συνειδητοποίησης των πράξεών του. Ο χαρακτήρας του Ιούδα και οι επιλογές του ήταν που οδήγησαν σε αυτό, και στο Βιβλίο της Ουράντια αναφέρεται αναλυτικά πως ο χαρακτήρας του Ιούδα τον οδήγησε να καταλήξει ώστε να πράξει με τέτοιο επιζήμιο τρόπο προς τον ίδιο. Το μέρος στο Βιβλίο της Ουράντια όπου γίνεται η ανάλυση του χαρακτήρα του Ιούδα και τις επιλογές του όσα χρόνια ήταν Απόστολος έχει μεγάλη διδακτική σημασία ( "Αιτίες της Πτώσης του Ιούδα" [193:4] ).